Veteranen Speech.

 Misschien wat vreemd om een speech die ik gehouden heb op de VVD site te zetten maar gezien de zeer geslaagde middag waar ruim 40 veteranen bij aanwezig waren lijkt het mij een goede zaak u mee te nemen naar de opening van deze bijeenkomst.

Fijn dat u hier vandaag aanwezig bent, op deze veteranendag. Een dag die voor u georganiseerd wordt, maar ook voor het grote publiek. Een dag om stil te staan bij de heldendaden die verricht zijn voor de vrijheid van ons allemaal.

De veteranendag is geen zoveelste reünie. Het is een Nationaal initiatief: een cadeau voor alle Nederlandse veteranen. Wij vinden dat dit niet alleen Nationaal, maar ook plaatselijk herdacht moet worden. En daarom gaan wij er naast een officieel moment ook een leuke middag van maken. Een middag waarin we ook tijd hebben voor elkaar, tijd om onder het genot van een hapje en een drankje bij te praten.

Met de veteranendag wordt stilgestaan bij de inzet van de Nederlandse militairen in het verleden, maar ook bij de huidige vredesoperaties in verschillenden delen van de wereld. Hoeveel zijn dat er nu tegenwoordig? Een aantal waar u waarschijnlijk, net als ik, van onder de indruk bent. Ons land telt ruim 111.000 veteranen, daarvan 56.000 'oude' veteranen, WO II, Ned-Indie, Nw Guinea, Korea en ongeveer 55.000 jonge veteranen ingezet in operaties vanaf 1979 Libanon, Bosnië, Afghanistan  en op nog een aantal kleiner inzetten.  U bent één van hen, één van die veteranen die voor velen heeft gestreden en wij willen u hiervoor bedanken.

Wij hebben voor u een programma gemaakt waarmee dit alles extra benadrukt wordt.

Ik stel voor straks te starten met 1 minuut stilte om de gevallenen, uw kameraden, te herdenken. Wij sluiten dan de minuut stilte af door het zingen van twee coupletten van het Wilhelmus.  Na het zingen van de twee coupletten, komt de heer Lesgever aan het woord. Dhr. Lesgever is een van de onderduikers uit de Tweede Wereldoorlog, een van die personen voor wie u gevochten heeft en de schrijver van het boek Nooit Verleden Tijd waarin hij zijn ervaringen uit de Tweede Wereldoorlog met ons deelt.

Overigens ervaringen die wij allemaal hebben, ook al is het voor de jongere generatie van horen zeggen. Mijn moeder bv hoorde bij die grote groep mensen die tijdens de Hongerwinter op pad werd gestuurd om als oudste dochter van een groot gezin voor eten in de Haarlemmermeer te bedelen. Het gezin hoorde bij die groep die bollen moesten eten om te overleven. Toen ik vroeg hoe dat nu kon, een plattelandsgezin uit Roelofarendsveen waar  best nog wel te eten was, kreeg ik het verhaal van de leeg geroofde aardappelhoop en het gestolen varken te horen.  Ik kan u verzekeren dat deze ervaring haar voor de rest van haar leven gevormd heeft en dat heeft zij meegegeven aan haar kinderen. Met andere woorden: Ik hoefde thuis echt niet te zeggen dat ik iets niet lustte, laat staan dat er iets anders geserveerd werd. "Eten wat de pot schaft en dank God op je blote knieën dat je te eten hebt", was haar devies.

We sluiten het officiële gedeelte af met het zien van een documentaire uit Libanon. Ik heb het voorrecht gehad deze documentaire reeds te zien en mijn verwachting is dat u een aantal zeer herkenbare situaties tegenkomt. Ik realiseerde mij tevens dat het grote verschil tussen de oude en de nieuwe veteranen vooral de nazorg is die men aan onze mannen heeft gegeven. Immers na WO II/Ned-Indie/Nw Guinea/Korea werden onze jongens gewoon weer aan het werk gezet en moesten ze maar zien hoe zij met hun emoties om moesten gaan. Dat is gelukkig heel veel verbeterd.

Laten we er met elkaar voor waken dat de vreselijke gebeurtenissen uit het verleden hier, maar ook huidige in andere werelddelen, verbannen blijven uit onze leefomgeving. Voor onszelf en ons nageslacht. Ik verzoek u te gaan staan en onze en uw kameraden in stilte te herdenken.

Reageren

Bericht:* Naam:* E-mailadres:* (wordt niet weergegeven) Website:

* - verplichte velden